Begin hier (en nu)

Op mijn kleine koertje schijnt in een verste hoek op de muur nog een smal streepje zon: het laatste bewijs van een heerlijk nazomerweekend. De snelheid waarmee de avond afkoelt laat er evenwel geen twijfel over bestaan dat we ons al diep in de maand september bevinden, en de zomer van 2017 nooit meer terugkeert. 

Deze nostalgische intro moet het u duidelijk maken, beste lezer: dit stukje schrijven viel me zwaar. Want na elke vakantie waarin de routines overboord gaan en ik zwelg in ongestructureerde leegheid, komt onvermijdelijk dat moment waarop de business weer heel erg as usual moet worden. Ook Intervent trekt zich weer op gang, maar hoe geraak je als blogger uit je staat van zonnige lethargie?

Het is niet dat er deze september maand niets gepland stond. Zo organiseerde ik afgelopen weekend alleen al een megadiner voor 200 personen, ging ik naar twee concerten en woonde ik een groots familiefeest bij. Maar die volle agenda zorgde ervoor dat ik niet alleen uit mijn schrijfroutine was, maar ik me fysiek ook zo uitgeput voelde dat het leek alsof ik aangereden was door een truck. Een te zwaar geladen truck, bestuurd door een onderbetaalde chauffeur die lak heeft aan snelheidslimieten. Hoe zou ik in deze staat een voor u inspirerende tekst uit de vingers krijgen?

Deze aanstellerige, schijnbaar verlamde state-of-being deed me gelukkig denken aan één van de boeken die ik deze zomer heb gelezen. In ‘On Writing’, zijn eerste non-fictie boek, vertelt schrijver Stephen King hoe de realiteit plots wel erg dichtbij kwam terwijl hij het boek schreef. King werd namelijk écht door een truck aangereden.

Op zijn dagelijkse wandeling langs Route 5 kwam hij bij vlak bij de top van een heuvel plots oog in oog te staan met een bus. Een halve seconde later volgde een frontale aanrijding, en daarop een revalidatieproces dat een grotere nachtmerrie was als de meeste van zijn eigen boeken.

Tijdens het vragenuurtje na zijn lezingen moet King vaak uitleggen waar hij de inspiratie vandaan blijft halen. In het boek 'On Writing' is hij evenwel verrassend kort over de muze. Volgens hem moet je er enkel voor zorgen dat je klaarzit als ze komt: je moet werken tot ze je vereert met een bezoek. En dus moet een schrijver schrijven tot de ideeën zich aanbieden.

Zijn adagium voor beginnende auteurs niet voor niets: ‘read a lot and write a lot’. Wacht niet tot je inspiratie hebt. Een gestructureerd plan voor aanvang is evenmin nodig: de moedigste en meest essentiële daad die je kan stellen, is het beginnen zelf. En te blijven doorgaan tot je iets hebt neergezet dat je op zijn merites kan beoordelen. De inspiratie komt onderweg.

Tijdens zijn miserabele revalidatie moest King ook herbeginnen. Zijn vrouw vormde een bergruimte achteraan het huis om tot werkruimte en verhuisde zijn schrijftafel van de eerste verdieping naar beneden. Onder haar aanmoedigingen nam hij de pen weer op.  Het was hels: zelfs voor een veelschrijver is herbeginnen vreselijk. Er was de fysieke pijn natuurlijk, en het was de heetste zomer in jaren. Maar King was vooral zijn routine volledig kwijt. En toch ging het na enige tijd weer beter, tot het weer helemaal goed ging. Er was geen moment van doorbraak, enkel geleidelijke vooruitgang. King bleef gewoon werken, tot de inspiratie weer voorbij kwam.

En bij deze zijn wij ook herbegonnen, gewoon door eraan te beginnen. Een opluchting, want in Kings woorden:  “The scariest moment is always just before you start. After that, things can only get better.”