Go Go Power Rangers

Is een zorgvuldig samengesteld team creatiever en succesvoller? De Power Rangers geven ons het antwoord. 

It’s morphin’ time... again. In de bioscoopzalen is momenteel te zien hoe een nieuwe generatie ‘pimple faced nitwits’ opnieuw is uitverkoren om de strijd met het kwaad aan te gaan. De outfits kregen een update: de spandexregenboog van de rangers werd wat stoerder en eeuwige aartsvijand Rita Repulsa is niet langer een gemene tovenares maar een voormalige (groene) ranger die in ongenade is gevallen. Verder verandert er weinig: de Rangers blinken vooral opnieuw uit in teamwork van het soort dat zelfs torenhoge monsters van de sokken blaast.

De Power Rangers illustreren de populaire theorie dat een gebalanceerd samengesteld team in staat is buitengewone prestaties te leveren. Geen HR-manager zou een verbeterpunt kunnen aanbrengen in de samenstelling van hun team. Rode ranger Jason heeft lef en is sterk, blauwe ranger Billy is slim en moedig, roze ranger Kimberly is elegant en intelligent, zwarte Ranger is geduldig en wijs; en gele ranger Trini tenslotte is dapper en lenig. De Rangers zijn geen clubje getormenteerde outcasts die tot elkaar zijn veroordeeld (zoals de X-men). Het is een dreamteam van golden boys en girls die elkaar perfect aanvullen.

Wie teams zegt, zegt Meredith Belbin. De onderzoeker besteedde het goed deel van zijn leven aan de ontwikkeling van zijn theorie over ‘teamrollen’. Een teamrol is niet hetzelfde als een persoonlijkheidstype. Het gaat er bij Belbin om in welke mate bepaalde persoonlijkheidstrekken tot uiting komen in een team, welke rol je opneemt in de groep. Belbin heeft het over negen teamrollen: er zijn nuchtere ‘uitvoerders’, avontuurlijke ‘brononderzoekers’, creatieve ‘planten’, enzoverder. De meeste mensen kunnen meerdere rollen opnemen en voelen zich het best in twee à drie rollen. Twee tot drie andere rollen kan je je eventueel ook eigen maken, maar de andere rollen zal je absoluut vermijden.

Het is een verleidelijke theorie, omdat ze ook intuïtief correct aanvoelt en je via een batterij gestandaardiseerde tests gemakkelijk je eigen teamrol(len) kan bepalen. Belbins typologie kan je helpen om de juiste mensen te laten te laten samenwerken, de juiste taken aan de juiste mensen te geven en uiteindelijk natuurlijk ‘world domination’ te bereiken. (Of, zoals bij de Rangers, te verhinderen dat een evil mastermind over de wereld heerst natuurlijk.) Maar wat als je team al is gevormd? Je kan personeelsleden niet inzetten als pionnen op een schaakbord, of gewoon aan de deur zetten. En los van de ontslagbescherming: is het eigenlijk wel mogelijk het  ideaal te bereiken dat Belbin voor ogen houdt? Is de realiteit zo smeedbaar? Zijn de Power Rangers eigenlijk wel gebaseerd op ware feiten?


Teamwork houdt ook Google bezig. In een bedrijf met meer dan 50.000 werknemers in dienst is er voldoende studiemateriaal aanwezig om te weten te komen welke teams het goed doen, en eruit te leren hoe de andere het beter kunnen aanpakken. Google zette daarom intern het onderzoeksproject ‘Aristoteles’ op touw om verder inzicht krijgen in hoe teams werken. Maar ondanks de vele gegevens bleek het zelfs in tijden van big data heel moeilijk om psychosociale patronen te vinden in teamprestaties.

Uiteindelijk bleek ‘psychologische veiligheid’ de belangrijkste voorspeller was voor succesvolle teams. Natuurlijk was het ook belangrijk om een duidelijk doel voor ogen te hebben, en een goede taakverdeling op te stellen. Maar psychologische veiligheid, zoals elkaar vertrouwen, elkaar voldoende aan het woord laten, oog hebben voor elkaars gevoelens speelde het sterkst. Psychologische veiligheid kan van elk team een efficiënt team maken.

Je hoeft je dus niet noodzakelijk af te vragen welke Power Ranger jij bent. (Al is dat naturlijk niet verboden.) De Rangers slagen in hun eeuwige missie om de aarde te redden, niet omdat ze zo perfect complementair zijn, maar vooral omdat de pimple faced tieners zich bij elkaar veilig voelen: ze laten elkaar aan het woord, zijn niet bang om hulp te vragen, ondermijnen elkaar niet en kunnen risico’s nemen zonder dat het team hen erop afrekent. Nooit gedacht dat een stuk over superhelden tot zo’n melige conclusies zou leiden.